image Πώς κάποιοι φτιάχνουν ζώνες πηγής φόβου -στο ραδιόφωνο 247 image Έχουμε το ανθρώπινο δυναμικό, τον τόπο, το κλίμα, την παραγωγική βάση, ας κοιτάξουμε μπροστά – στην ΕΡΤ1

Η βόμβα διασποράς που κατακερματίζει το πολιτικό σκηνικό κυοφορείτο χρόνια πριν, από τα χρόνια της ευφορίας -Επί του Πιεστηρίου

Στο Kontra Channel και την εκπομπή «Επί του Πιεστηρίου» βρέθηκε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης, καλεσμένος του Μάκη Κουρή και του Σπύρου Γκουτζάνη. Μαζί ήταν και ο αρθρογράφος της Καθημερινής Πέτρος Παπακωνστανίνου και ο πολιτικός επιστήμονας Λευτέρης Κουσούλης.

«Φαίνεται μέχρι στιγμής ότι το μόνο χειροπιαστό αποτέλεσμα από τη συνάντηση του πρωθυπουργού με τον πρόεδρο Τραμπ αφορά την αναβάθμιση των ελληνικών αεροσκαφών F16 συμφωνία που θα κοστίσει στην ελληνική οικονομία 2,4 δισεκατομμύρια δολάρια προσφέροντας θέσεις εργασίας όχι στην Ελλάδα αλλά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ελπίζουμε ειλικρινά να μη χαθεί για τη χώρα μας μία τόσο σημαντική ευκαιρία». Αυτή ήταν η πρώτη αντίδραση του γραφείου τύπου της Νέας Δημοκρατίας μετά από τις κοινές δηλώσεις Τσίπρα και Τραμπ στο Λευκό Οίκο… Εσείς τι λέτε; ήταν η πρώτη ερώτηση των δημοσιογράφων στον Ν. Ξυδάκη.

Δεν ξέρω τι έχει συζητηθεί και τι έχει συμφωνηθεί στην συνομιλία του προέδρου Τραμπ με τον Έλληνα πρωθυπουργό. Να περιμένουμε να ανακοινωθεί επισήμως ό,τι έχει συμφωνηθεί και να τοποθετηθούμε σοβαρά. Το να  σπεύδει ένας θεσμικός παράγοντας όπως είναι ο αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης να σχολιάσει μία συμφωνία που δεν έχει ανακοινωθεί, δείχνει υπερβολική βιασύνη.

Καταρχάς λοιπόν να δούμε τις πτυχές αυτής της συμφωνίας. Έχει κάποια αντίρρηση ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας για το αν θα γίνει μια τέτοια αναβάθμιση; Δεν υπάρχει Έλληνας Πρωθυπουργός που να έχει κάνει επίσκεψη στην Ουάσιγκτον και να μην έχει φέρει πίσω μία τέτοια συμφωνία περισσότερο ή λιγότερο συμφέρουσα, πάντως σε αυτό πάνω κάτω το πλαίσιο.  Είμαστε εταίροι του ΝΑΤΟ  έχουμε κάποια ζητήματα στην περιοχή με έναν ανήσυχο γείτονα, υπάρχει ένα θέμα. Η Ελλάδα έτσι ενεργεί διαχρονικά.  Τώρα αν θέλουμε να συζητήσουμε το αν πρέπει να αλλάξει η γεωστρατηγική κατεύθυνση ή το πλαίσιο συμμαχιών, είναι κάτι άλλο. Δεν είναι συζήτηση που μπορεί να γίνει με δελτία Τύπου.

Συζητήθηκε ακόμα στην εκπομπή η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη:

Στην Αυστρία ήταν αναμενόμενη όλη αυτή η δεξιά στροφή. Αν κοιτάξουμε το ζήτημα μακροσκοπικά τα τελευταία 15-20 χρόνια, η κοινή ευρωπαϊκή πολιτική είναι όλο και λιγότερο στην κατεύθυνση ενός ευρωπαϊκού δήμου και μιας ευρωπαϊκής ομοσπονδίας και όλο και περισσότερο «κλειδωμένη» ακόμα και καταστατικά σε μία νεοφιλελεύθερη γραμμή. Αυτό είναι φυσικό να έχει πλήξει κοινωνικά στρώματα και να έχει συμβάλει σε κοινωνικούς μετασχηματισμούς. Πιέζονται πολύ μεγάλες ομάδες πληθυσμού  και ταυτόχρονα στο εκτελεστικό πεδίο βλέπουμε την πολιτική να είναι όλο και πιο διαχειριστική, χωρίς να παράγει όραμα. Αυτό οδηγεί σε αντίδραση… Την πολιτική δύναμη των ανθρώπων να παρεμβαίνουν έρχονται να την εκμεταλλευτεί η άκρα δεξιά η οποία έχει ένα σκληρό λόγο εναντίον των Βρυξελλών.

Για την αριστερά:

Η αριστερά  από το 1990 βιώνει μία ήττα, μία εσωτερική κατάρρευση. Παραδόθηκε χωρίς μάχη. Σε όλο το μετά-πόλεμο οι συντηρητικές κυβερνήσεις εφάρμοζαν σοσιαλιστικά προγράμματα υπό την πίεση του πολέμου και των καταστροφών που είχαν προηγηθεί. Οι άνθρωποι είχαν πολεμήσει, είχαν απαιτήσεις από τη δημοκρατία και το κράτος που είχαν εμπιστευθεί και έπρεπε να οικοδομηθεί μία νέα Ευρώπη.  Αυτό το σοσιαλ-φιλελεύθερο σχήμα που δοκιμάστηκε στη Γερμανία και στη Γαλλία, εν μέρει και στην Ιταλία, είναι που έδωσε το χτύπημα στην εφαρμοσμένη αριστερά που ήταν η σοσιαλδημοκρατία στην Δυτική Ευρώπη και απελευθέρωσε άλλες δυνάμεις.

Και οι δυνάμεις που απελευθερώνονται είναι η απόγνωση και η αφωνία σε μεγάλα λαϊκά στρώματα, τα οποία «αναλαμβάνει» η άκρα δεξιά με άλλη ρητορική. Η ακροδεξιά με την ωμή  ευθεία ρητορική της που είναι ένα είδος  οργανωμένης δημαγωγίας διεκδικεί ακροατήριο και λέει: «εγώ μιλάω πολιτικά, εγώ μιλάω για το ψωμί σου, εγώ μιλάω για τον εχθρό, μπορώ να τον κατασκευάζω κιόλας». Κάτι που οι μετα-δημοκρατίες στη Δύση αμελούν και ολιγωρούν να αντιμετωπίσουν.

Η μετακίνηση των ψηφοφόρων δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Δείτε την Ελλάδα. Ακόμα και ο Μάιος του 2012 που ήταν ένα σοκ, ετοιμαζόταν από το καλοκαίρι του 2007-8, από τις πρώτες εκφράσεις μιας διάχυτης δυσθυμίας ενάντια στην τότε απερχόμενη κυβέρνηση Καραμανλή και μετά ενάντια στην πιο κατάφωρη μεταδημοκρατία του Γιώργου Παπανδρέου. Υπήρχε μία δυσφορία. Υπήρχαν κάποια λαϊκά στρώματα που δεν μπορούσαν να εκφραστούν ή νόμιζαν ότι είχαν βρει μία έκφραση στη δεκαετία του ‘80 με το ποτάμι του ΠΑΣΟΚ και τη μορφοποίηση του μικρομεσαίου υποκειμένου.

Αυτό συνέβη από τον Μάιο του 2012 έως τον Ιανουάριο του 2015: μια βόμβα διασποράς που κατακερματίζει το πολιτικό σκηνικό. Κυοφορείτο όμως χρόνια πριν, ακόμα και στα χρόνια της ευφορίας των Ολυμπιακών Αγώνων και του ευρώ. Δεν μπορούσε να σταθεί μία κοινωνία μόνο με την υπόσχεση της πιστωτικής υπερεπέκτασης, δεν μπορούσε να σταθεί μία κοινωνία γνωρίζοντας ότι ο βασιλιάς του χωριού είναι ο βασιλιάς της νύχτας και της λαμογιάς. Φύραινε το αξιακό, φύραιναν οι υλικές παροχές, προκλήθηκε ο σπασμός. Ένας σπασμός που δεν έχει διαβαστεί, δεν έχει αναγνωσθεί, δεν έχει ερμηνευθεί. Ήταν μία κοινωνία που κακογερνούσε και σκότωνε τα παιδιά της.

Και είναι ένα πράγμα που το ζούμε αυτά τα 7-8 χρόνια της κρίσης. Μία κοινωνία η οποία ψάχνει να βρει το κέντρο βάρους της, να βρει αξιακό πλαίσιο, να βρει μία αυτοπεποίθηση, να ανανεώσει τις ελίτ, να ανανεωθεί.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter